Hermiona nie miała jednak zamiaru tracić okazji zdobycia składników. Szybko nabrała potrzebne ilości rogu i kręgosłupa. Schowała je do kieszszeni i już zamykała szafkę, gdy usłyszała głos, który spowodował, że zdrętwiała ze strachu.

- Panno Granger, widzę, że nadal nie nauczyłaś się, że kradzież z moich zbiorów nie popłaca, ale zmieni się to podczas dzisiejszego szlabanu o ósmej. A teraz oddaj mi to, co zabrałaś, chyba że wolisz udać się do gabinetu dyrektora, ale wtedy kara będzie dużo surowsza, - powiedział Snape krzyżując ramiona na piersi i uśmiechając się ze złośliwą satysfakcją.

Próbując nie okazywać jak bardzo była przerażona, Hermiona wyjęła zabrane składniki i drżącymi rękoma podała je profesorowi Snape'owi. Myślała tylko o tym jak to dobrze, że Snape wydawał się w dosyć przychylnym nastroju i nie zażądał wyrzucenia jej ze szkoły. Kolejnymi myślami, które pojawiły się w jej głowie były: "Lepiej, żebym jak najszybciej stąd zniknęła. Co do diabła stało się z Ronem! Dlaczego nas nie ostrzegł!"

- Jesteś pewna, Granger, że to wszystko, - zapytał Snape podejrzliwie unosząc brew. - Nie chciałbym cię przeszukiwać, gdy wychodząc z gabinetu włączysz alarm ostrzegający. Nie sądzę, żeby było to dla mnie zbyt przyjemne doświadczenie i wolałbym tego uniknąć, - dodał po chwili pełnym złośliwości głosem.

- To wszystko, profesorze - odparła Hermiona czerwieniejąc ze złości. "Jak on śmie, wcale nie jestem taka ohydna, całkiem nieźle się prezntuję, a ten przerośnięty nietoperz traktuje mnie jak owrzodzonego trędowatego. O czym ja myślę!? Co mnie obchodzi, co Snape o mnie myśli! Musze stąd wyjść zanim powiem coś, co spowoduje, że dostanę więcej szlabanów. Jakby już ten jeden, nie popsuł mojej idealnej frekwencji!"

- Na co jeszcze czekasz, panno Granger, znikaj mi z oczu. Wystarczy, że będę musiał cię oglądać podczas szlabanu, chociaż przyznaję, że samą przyjemnością będzie wymyślenie dla ciebie odpowiedniej kary, - powiedział przechodząc w kierunku swojego biurka.

Hermiona nie czakając na dalsze jego uwagi szybko wyszła i ruszyła do dormitorium nerwowo rozglądając się za Harrym. Znalazła go albo raczej to on znalazł ją, gdy poczuła uścisk niewidzialnej ręki na ramieniu i cicho wyszeptane słowa:

- Postaraj się opanować jeszcze przez chwilę. Porozmawiamy w twoim pokoju.

Jak się później okazało, całe to fiasko spowodował Ron, który zamiast pilnować czy w pobliżu nie było Snape'a, zaczął fllirtować z przechodzącą obok Susan Bones i zapominając całkowicie o swoim zadaniu. Harry niestety już nie zdążył w porę ostrzec Hermiony, po tym jak za późno dostrzegł zbliżającego się Snape'a.

~*~*~*~

Najwyraźniej isnieje mugolska piosenka, której słowa mówią: "Jak to możliwe, że w ciemności nocy dotarliśmy tak daleko?" (How in the light of one night did we come so far?) Wiedziałem o tym, ponieważ Hermiona lubi ją sobie nucić, kiedy bierze prysznic lub szczotkuje włosy. (Nigdy bym nie zgadł, że ona w ogóle się czesze. I nie tylko się czesze, ale spędza ogromne ilości czasu robiąc to.) Uwielbiam ją obserwować, a nucąc akurat te słowa, ma w sumie rację.

Na początku tego, co zacząłem nazywać TĄ NOCĄ, byłem w okropnym nastroju. Dumbledore i McGonagall przyszli do lochów, żeby powiadomić mnie o tym, że Lupin został ponownie przyjęty do pracy.

"Uważam, że byłbyś doskonałym Nauczycielem Obrony Przed Czarną Magią, Severusie," oświadczył Dumbledore, "Ale Lupin jest nim również, a ty jesteś nie zastąpiony jeśli chodzi o eliksiry."

Jego pochlebstwa zostały na mnie zmarnowane i kłóciliśmy się do późna.Tak naprawdę to nie zależało mi na tym stanowisku. Już dawno przekroczyłem ten punkt w moim życiu, gdzie mógłbym żyć bez eksperymentowania w moim laboratorium, warzenia i wymyślania nowych eliksirów.... sprawiania, że Longbottom zielenieje ze strachu, kiedy zmuszam go do prztestowania jego własnych eliksirów.....

Tym, do czego miałem zastrzeżenia, był po prostu Lupin. Jeden z moich największych wrogów razem z Potterem, Blackiem i Pettigrew. Nigdy nie przepadaliśmy za sobą z Lupinem, nawet jeszcze zanim próbował mnie pożreć. A teraz musiałem uwarzyć mu miesięczny zapas eliksiru przeciw wilkołactwu, tylko po to, aby nadal mógł mnie irytować?!

Przypomniałem Dumbledorowi i McGonagall, że rodzice na ogół nie reagowali zbyt entuzjastycznie na wiadomość o tym, że wilkołak miał uczyć ich dzieci. Wtedy oni przypomnieli mi, że Lupin - mówiąc technicznie - nie będzie wilkołakiem jeżeli dobrze wykonam swoją pracę z warzeniem eliksiru. Od razu zapytałem ich, czy także na mnie będą chcieli przenieść winę, jeżeli zdarzy się wypadek związany z wilkołactwem. Oni w odwecie zapytali się mnie, czy jest możliwy jakiś nieprzewidziany wypadek z wilkołakiem, jeśli prawidłowo uwarzę eliksir.

Widzicie więc, że było to zupełnie oczywiste, iż tak naprawdę to nie przyszli szukać mojej akceptacji. Oni po prostu przyszli, żeby mnie zawiadomić o fakcie dokonanym pod pretensją dyskusji. Nie mogłem sie więc oprzeć i musiałem im to utrudnić ze wszystkich sił. Kontynuowałem więc kłotnię mimo, że wiedziałem, iż nie ma ona większego sensu, ponieważ nikt - nawet ja! - nie był wstanie odwieść Dumbledora od raz powziętej decyzji. Na końcu okazało się, że bardzo dobrze się stało, iż nie poddałem się od razu, ponieważ do czasu, gdy odprowadzałem moich kolegów z lochów, Malfoy zdążył wykonać swój wyskok, a my staliśmy się jego częścią.

Ze wszystkiego co wydarzyło się TEJ NOCY, chwila, gdy odzyskaliśmy pamięć w tym niewielkim pokoiku, nie miała sobie równych. Szok, gdy zdałem sobie sprawę, kim byłem - kim była dziewczyna w moich ramionach. Do teraz pamiętam jak czekałem, aż zacznie krzyczeć. Byłem przygotowany na to, aby pozwolić jej uciec.

Jednak z jakiegoś powodu, nie zaczęła krzyczeć i do tej pory nie potrafię zrozumieć, co spowodowało, że została. Oczywiście zapytałem ją, ona jednak zawsze ucisza mnie w bardzo efektywny sposób... ehemm...

Jedyną rzeczą, o której wtedy myślałem, było to, że nie mogłem nie wykorzystać tej szansy. Więc po jej niezamierzonych słowach (nadal nie potrafię uwierzyć, że to powiedziała), po prostu nie mogłem pozwolić jej odejść. Więc ją zatrzymałem. Próbowałem odczytać emocje z jej twarzy, nie znalazłem odrazy ani strachu w jej oczach - zadziwiające, ponieważ większość ludzi ma właśnie taki wyraz twarzy, kiedy mają ze mną do czynienia. Nie mogłem również powiedzieć, które z nas zainicjowało kolejny pocałunek. W jednej chwili patrzyliśmy się na siebie, próbując uporządkować nasze myśli, a w następnej chwili rzuciliśmy się sobie w ramiona.

W jakiś sposób, w ciemności nocy dotarliśmy tak daleko. Hermiona nadal śpi spokojnie oparta o moje ramię, jednak niedługo będę musiał ją zbudzić. Jeśli opuści chociaż pięć minut lekcji, będzie mnie torturować i nakarmi moimi szczątkami swojego okropnego kota. (Nigdy bym nie zgadł, że posiada zwierzę bardziej groźne od najjadowitszych węży jakie kiedykolwiek posiadałem. Ten kot to broń i przysięgam, że mnie nienawidzi. Musze przyznać, że pomysł, aby umieścić tego kota w czymś toksycznym... albo coś toksycznego w kocie... pojawił się w mojej głowie... ale wątpię, żeby Hermiona nie odgadła sprawcy w ciągu kilku chwil. Z tego co mi mówiła, jej kot posiada niezawodny zmysł do wykrywania złych czarodziejów, więc może po prostu powinienem go traktować jako żywy wykrywacz zła.)

Co najdziwniejsze, pozostała część szkoły nie zauważyła zmian w naszym zachowaniu. Nie ma żadnych plotek czy złośliwych docinków. Wiem na pewno, że Malfoy i jego cienie są zbyt przerażeni, żeby coś powiedzieć. Widzę ich jak każdej nocy idą do Zakazanego Lasu razem z Filchem i Hagridem i wracają wyglądając na zmęczonych i wystraszonych. Hermiona zaczyna im współczuć. Twierdzi, że oddali nam przecież przysługę. Według mnie, nie ma to najmniejszego znaczenia.

Potter'a i Weasley'a nie potrafię rozgryźć, przypuszczam jednak, że są zbyt zawstydzeni, aby rozpowiadać ludziom o swojej najlepszej przyjaciółce i ich najbardziej znienawidzonym nauczycielu.

Dumbledore sprzyjał naszemu związkowi od samego początku, zaopatrzył nawet Hermione w świstoklik, który pozwalał jej podróżować niezauważenie z jej pokoju do lochów. Na szczęście Minerva nie ma o tym pojęcia - w przeciwnym razie pewnie wpadłaby w szał. Rozpocząła mi grozić, przynajmniej raz dziennie od czasu TEJ NOCY i mówić, żebym traktował dobrze jej ukochaną uczennicę. Odbyła nawet długą rozmowę z Hermioną, o której Hermiona nie chce mi nic powiedzieć. Gdy tylko ją o nią zapytam, robi się czerwona i szybko zmienia temat. Myślę, że wszystko przeszło nam ulgowo, ponieważ do końca roku szkolnego zostało tylko kilka tygodni.

Lupin ma dzisiaj przyjechać - ocywiście mogłem sie spodziewać, że moje myśli pobiegną w kierunku jedynej rzeczy, która może zrujnować ten doskonały poranek. (Doskonały poranek? Od kiedy to te dwa słowa pojawiąją się obok siebie w moich myślach?)

"Znowu się nachmurzyłeś," powiedział przytłumiony głos. Spojrzałem w dół i zobaczyłem ziewającą i przeciągającą się Hermionę. "Która godzina?"

"Nie spóźnisz się na zajęcia," zapewniłem ją sucho i od razu poczułem jak się rozluźnia.

"Obudziłeś mnie tymi swoimi negatywnymi myślami i marszczeniem brwi."

"Możesz jeszcze pospać godzinę," poinformowałem ją.

Popatrzyła się na mnie wyczekująco. "Albo..."

"Albo... możesz wykorzystać ten czas robiąc... coś innego."

Rzuciła w moim kierunku gryffońską wersję złego uśmieszku, który w rzeczywistości wygląda chorobliwie słodko. Tak, myślę że zdecyduje się na... coś innego. Znowu. Więc rzuciłem w jej stronę ślizgońską wersję złego uśmieszku, który nigdy nie zawodzi i powoduje, że zaczyna drżeć.

Nagle przychodzi mi do głowy pewna myśl. Przesuwając dłoń w dół jej ramienia i starając się nie okazać w swoim głosie złośliwej radości, pytam, "Myślisz... że to ja mogę powiedzieć o nas Lupinowi?"