Ginny czekała na powrót Hermiony w pokoju wspólnym. Chciała się dowiedzieć, dlaczego podczas kolacji tak chłodno potraktowała Harrego i Rona. Była zbyt niecierpliwa by czekać do jutrzejszej wizyty w Hogsmeade. Gdy przyjaciółka nie zjawiła się z powrotem do wpół do dwudziestej trzeciej, poszła jej poszukać.

Znalazła zapłakaną Hermionę blisko wejścia do klasy od eliksirów. Siedziała skulona i nawet nie zauważyła, gdy się do niej zbliżyła. Ginny podeszła do zrozpaczonej dziewczyny i objęła ją.

- Herms, co się stało? Co Snape ci zrobił? - spytała gładząc ją po plecach i próbując zmusić do jakiejkolwiek reakcji.

Hermiona w odpowiedzi rozpłakała się jeszcze bardziej.

- Już dobrze... jestem z tobą... nie płacz przez Snape'a... nie jest tego wart... - szeptała jej do ucha mocno przytulając.

- Snape... - wyszlochała Hermiona. - On... powiedział...

- Cokolwiek ci powiedział, na pewno nie było to prawdą i...

- Nie Ginny, miał rację - przerwała gwałtownie przyjaciółce.

- Hermiono Granger! Przestań rozpaczać z powodu jakiejś obelgi, którą powiedział ci ten przerośnięty nietoperz! On obraża wszystkich, nie bierz tego tak do siebie.

- Kiedy nie potrafię - wychlipała. - Zawsze zależało mi...

- Na czym? - spytała podając Hermionie chusteczkę. - Wytrzyj nos i uspokój się trochę, nie chcesz, żeby tak blisko przed ciszą nocną znalazł nas tu jakiś Ślizgon? Na czym ci zależało? - zapytała ponownie.

- Chciałam, żeby mnie dostrzegł jako uczennicę, której... - przerwała, żeby wyczyścić nos. - Której warto przekazać swoją wiedzę. Wiesz, że zawsze chciałam, żeby mnie szanował, żeby nie widział we mnie kolejnego nic niewartego idioty.

- Marne szanse - mruknęła pod nosem Ginny.

- Właśnie się o tym przekonałam - odparła powoli dochodząca do siebie Hermiona. - Jeszcze przed szlabanem i... - zawahała się - zanim... zanim powiedział mi te wszystkie... wszystkie okrutne rzeczy, miałam zamiar zostać jego asystentką.

- Hermiono! - wykrzyknęła Ginny. - Dlaczego nic o tym nie wspomniałaś?

- Wiesz jacy są Ron i Harry we wszystkim, co dotyczy Snape'a.

- Ale mi mogłaś przecież powiedzieć - zasmuciła się Ginny.

- Wiem, ale... po prostu nie chciałam zapeszyć. I tak nic mi to nie dało - zaśmiała się ponuro.

- Co właściwie ci powiedział, bo zakaładam, że spytałaś go?

- Tak, spytałam - przytaknęła. - Oświadczył, nie... właściwie to wykrzyczał, że prędzej ubierze się na różowo i zatańczy makarenę.

- Mogło być gorzej.

- Ach - westchnęła Hermiona. - Było gorzej. Wcześniej wygłosił długą przemowę o moich wpadkach z eliksirami i o tym jaka jestem nieodpowiedzialna.

- Czego innego mogłaś się po nim spodziewać. Chyba nie sądziłaś, że przyjmie cię do pracy z otwartymi ramionami?!

- Mogę sobie przecież pomarzyć - westchnęła Hermiona.

- Marzysz o tym, żeby znaleźć się w ramionach Snape'a? - udała oburzenie Ginny. - To już druga sprawa, o której zapomniałaś mi wspomnieć.

Nagle z cienia wyłoniła się potężnie zbudowana postać.

- A więc Granger... nieładnie z twojej strony ukrywać takie sekrety przed przyjaciółmi - zaśmiał się szyrderczo tajemniczy osobnik.

Obie dziewczyny wzdrygnęły się z zaskoczenia. Przestraszone spojrzały w kierunku, z którego dochodził głos. Na pewno niespodziewały się zobaczyć tego, kogo ujrzały. Nad nimi górował jeden z goryli Malfoy'a - Goyle. Miał założone na piersi ręce i usiłował je zastraszyć unosząc brew. Niestety jego imitacja wyrazu twarzy Mistrza Eliksirów była zupełnie nieudana. Postawa, którą przyjął oczywiście była groźna, ale mina... Można było zobaczyć, że ćwiczył ją często przed lustrem. Zamiast unieść nieznacznie jedną brew, miał podniesione obydwie i na dodatek nienaturalnie wytrzeszczał oczy. Oprócz tego, wysiłek mięśni twarzy użytych do wygięcia brwi, sprawił, że równocześnie opuścił dolną szczękę, a przez to otwarły mu się usta.

Gdy Gryfonki uniosły wzrok i spojrzały w jego twarz, wybuchnęły śmiechem. Wyglądał przekomicznie. Speszony reakcją dziewczyn na swoje pojawienie się i zastraszającą pozę, Goyle cofnął się o krok, opuścił ręce i nerwowo splótł je przed sobą. Szybko jednak złapał się na tym nerwowym geście i wepchnął dłonie do kieszeni . Wyprostował się i zaczął po raz kolejny.

- Gryfonka mająca słabość do Ślizgona. Wzruszające.

- Nie mam żadnej słabości do Snape'a! - wykrzyczała oburzona czarownica.

- Przed chwilą słyszałem co innego. To chyba Ruda wspominała coś o twoim znalezieniu się w objęciach profesora - zaśmiał się Goyle.

- Byłoby lepiej dla ciebie, gdybyś w tej chwili zniknął z mojego pola widzenia - zagroziła Hermiona powoli wstając i robiąc krok naprzód zbliżający ją do Goyla. - Jestem u kresu wytrzymałości. Miałam dzisiaj drugi najgorszy dzień w swoim życiu. Na pierwszym miejscu jest nadal dzień, w którym stanęłam twarzą w twarz z Voldemortem. Chociaż dzisiejszemu niewiele brakuje do pierwszego miejsca - zniżyła głos.

Nadal nie przestawała się zbliżać do już nieco wystraszonego Ślizgona.

- Mam po dziurki w nosie egoistycznych samców, którzy zauważają mnie tylko wtedy, gdy czegoś potrzebują. Przeważnie pomocy. Potem staję się dla nich niewidzialna do czasu, kiedy znowu jestem im do czegoś potrzebna - wyrzuciła z siebie zwodniczo spokojnym tonem. - Ale oni nie są jeszcze tacy źli. Najgorsi są faceci, którzy uwielbiają żerować na cudzych słabościach. Gdy widzą, że ktoś ma kłopoty i nie może się sam bronić, oni ruszają do dzieła i pogrążają tę osobę jeszcze bardziej. Wykorzystują chwilę słabości drugiego człowieka i upokarzają go kompletnie bez konkretnego powodu, jedynie dla własnej przyjemności.

Goyle mimo, że pozował na bezmózgiego osiłka, wcale nie był taki głupi. Wiedział kiedy należy się wycofać, żeby zachować życie, a w tym przypadku pewne kluczowe części ciała. Nigdy też nie sądził, że może go przestraszyć niewielka Gryfonka szalejąca z wściekłości. Teraz w końcu zrozumiał, dlaczego kobiety mogą okazać się takie groźne, gdy się je sprowokuje i stracą panowanie nad sobą. W głębi ducha postanowił, że już nigdy nie rozwścieczy kobiety, a szczególnie Granger.

Gregory Goyle od dziecka zdawał sobie sprawę, że nie był przystojny. Wiedział też, że zaczynał wyglądać jak typowy osiłek, polegający jedynie na sile swoich mięśni i wielkości posturty. Było też jednak coś, oczym nikt oprócz niego nie miał najmniejszego pojęcia. Gregory Goyle był również bardzo inteligentny. Nie ujawniał tego, ponieważ to, że ludzie z jego otoczenia nie traktowali go poważnie dawało mu sporą nad nimi przewagę.

W czasie wojny pozycja jako wiernego i bezmyślnego goryla Dracona uratowała mu życie, a także ocaliła przed zbyt wczesnym zostaniem Śmierciożercą. Nie przeszkadzało również to, że wszyscy mieli go za tępego i ślepo wykonującego rozkazy mięśniaka. Jednak od czasu zwycięstwa zaczął się zastanawiać, czy nie nadszedł czas, aby nareszcie przestać udawać i zacząć żyć własnym życiem. Przestać wykonywać rozkazy i pokazać swoje prawdziwe ja.

Pełna gniewu Granger, wbijająca mu palec wskazujący w klatkę piersiową i rzucająca oczami błyskawice tylko przyśpieszyła jego decyzję.

- Granger - przerwał jej Goyle chwytając poszturchującą go dłoń dziewczyny. - Opanuj się chociaż na chwilę i popisz się tą swoją inteligencją, z której jesteś taka dumna. Zacznij kontrolować swoje emocje - poradził jej.

Hermiona zaskoczona jego słowami przerwała swoją tyradę. Równie zdziwiona Ginny podeszła do tej dziwnie wyglądającej pary.

- Co? - zapytała bardzo mądrze Ginevra.

- Wydaje mi si, że powiedziałem to raczej wyraźnie. Kontroluj emocje i zacznij mysleć logicznie. Przestań się użalać nad sobą i zacznij działać. Zmień to, co ci się nie podoba.

Obie Gryfonki przyjrzały mu się uważnie.

- Herms, jesteś pewna, że to Goyle, a nie ktoś kto użył Eliksiru Wielosokowego? - zapytała Ginny.

- Nie wiem, może to...

- Dajcie spokój, - przerwał im Gregory - to ja. Tak trudno w to uwierzyć, że mogę powiedzieć coś z sensem?

- Tak - odpowiedziały równocześnie.

- Bardzo dziękuję - odparł udając oburzonego usiłując z całych sił nie roześmiać się na widok ich zaskoczonych min. - Przejdźcie nad tym do porządku dziennego i zastanówcie się nad tym, co powiedziałem.

- To raczej trochę trudne - odezwała się Granger.

Zapanowała niezręczna chwila ciszy.

- Aha! - wyrwało się Weasleyównie.

Hermiona i Gregory spojrzeli na rudowłosą dziwczynę w tej samej chwili i oboje poczuli się raczej niepewnie na widok szerokiego uśmiechu, który zjawił się na jej na twarzy i niebezpiecznego, ale pełnego radości błysku w jej oczach. Szybko zerknęli na siebie. Hermiona jako osoba, która znała Ginny dłużej szybko podjęła decyzję i schowała się za Goylem.

- Mam pomysł! - wykrzyknąła najmłodsza z Weasleyów. - Ale najpierw znajdźmy spokojne miejsce, gdzie moglibyśmy go omówić.

Szybko chwyciła Goyla i Hermionę za ręce i pociągnęła ich za sobą. Chłopak i dziewczyna próbowali protestować, ale Ginny okazała się silniejsza i bardziej zdeterminowana. Poza tym byli ciekawi, co takiego mogła wymyślić.

~*~*~*~
Jak  wasze wrażenia?

Przez chwilę i tylko przez chwilę Snape wyglądał na zaskoczonego. Jednak szybko się opanował i spojrzał z pogardą na dziewczynę.

- Naprawdę uważasz, panno Granger, że przyjmę cię na asystentkę? - zaczął pozornie opanowanym głosem. - Skąd, na Merlina, przyszedł ci do głowy ten niedorzeczny pomysł!

- Mam najlepsze stopnie z eliksirów i interesuje mnie ten temat. Poza tym, jestem dokładna i ostrożna ze składnikami.

- Czyżby? A jak wytłumaczysz włamanie do mojego biura i usiłowanie kradzieży? Myślisz, że zgodziłbym się na pomocnika, któremu nie mogę zaufać, co do bezpieczeństwa rzadszych i niebezpiecznych składników?

- Hmmm.... - zawahała się Hermiona.

- Prawda w oczy kole? - uśmiechnął się złośliwie Snape. - Poza tym, to nie był pierwszy raz, gdy ukradłaś coś z mojego biura, panno Granger - dodał z satysfakcją.

- Co pan przez to rozumie, profesorze Snape? - wyraźnie zaniepokoiła się dziewczyna.

- Na dodatek jesteś nieodpowiedzialna, gdy chodzi o bezpieczeństwo warzenia eliksirów. - mówił Snape nie zważając na wcześniejsze pytanie czarownicy.

- O co panu chodzi, profesorze? - zapytała z rosnącym przerażeniem Hermiona.

- Nie udawaj niewiniątka, panno Granger. Dobrze wiesz, o czym mówię -powiedział jedwabistym głosem Snape. - Ale oczywiście mogę ci to dokładnie wyjaśnić. Panno Granger?

Hermiona wiedziała, że wpadła po uszy. Jej szanse, które jeszcze przed minutą, mimo że były złe, nie były takie najgorsze, zmalały praktycznie do zera. Wolała jednak zachować milczenie i nie dolewać oliwy do ognia swoimi słowami, w których mogła wygadać coś, o czym profesor nie miał pojęcia. Chociaż wyglądało na to, iż Mistrz Eliksirów nie był taki nieświadomy wydarzeń w zamku, jak się jej wydawało. Ale właściwie czego mogła się spodziewać po opiekunie Slytherinu i szpiegu. Wszyscy Ślizgoni byłi przecież sprytni i nie lubili nigdy ujawniać całej swojej wiedzy. Woleli czekać na odpowiedni moment, w którym mogli ją wykorzystać z jak największymi dla siebie korzyściami. Przygnębiona czekała na dalsze słowa Snape'a.

- Widzę, że zamilkłaś. No cóż, - westchnął - nie wszyscy Gryfoni są tak bezmyślni jak przypuszczałem. Zacznę może od twojego drugiego roku w Hogwarcie, - rozpoczął Snape. - Chociaż już podczs pierwszego roku zauważyłem, że kłamiesz. Pamiętasz chyba o trollu? Podczas drugiego roku wykradłaś skórę boomslanga, aby sporządzić jeden z trudniejszych eliksirów, którego nieprawidłowe uwarzenie mogło spowodować bardzo niebezpieczne dla zdrowia rezultaty. O czym niewątpliwie przekonałaś się osobiście, spędzając prawie dwa miesiące w szpitalu pod opieką pani Pomfrey. Powinnaś się cieszyć, że nie było poważniejszych konsekwencji. Również miejsce, które wybrałaś do uwarzenie Eliksiru Wielosokowego pozostawiało wiele do życzenia. Czy zdajesz sobie sprawę, co mogło się stać, gdyby ktoś niepowołany dodał nawet jeden składnik do twojego wywaru? Nawet jeden składnik mógł zmienić przeznaczenie tego eliksiru i zmienić go w truciznę lub spowodować wybuch! - kontynuował pełen wściekłości Snape.

Dziewczyna stała nieruchomo. Nie miała nawet odwagi, żeby spojrzeć na profesora. Wiedziała, że miał rację. To co wtedy zrobiła z Harrym i Ronem było raczej niebezpieczne, ale akurat w tamtej sytuacji uważali, że nie mieli innego wyjścia.

- Nie potrafisz słuchać moich poleceń. Czyżbyś już zapomniała, ile razy przez sześć lat, powtarzałem ci, żebyś nie pomagała Longbottom'owi?! Już dawno straciłem rachubę! - kontynuował wyliczanie Snape. - Przez sześć lat znosiłem twoje nieustanne zgłaszanie się do odpowiedzi, twoje niekończące się pytania, które przeszkadzały mi w prowadzeniu lekcji i utrzymaniu dyscypliny w klasie. Czy zdajesz sobie sprawę jak mi to przeszkadzało w koncentracji i utrzymaniu uwagi na niedoucznych przeciętniakach, z których każdy w dowolnym momencie mógł dodać do warzonego właśnie eliksiru składnik mogący spowodować poważny wypadek?!

Co właściwie Hermiona mogła odpowiedzieć na jego oskarżenia. Miał trochę racji, ale to, o czym teraz mówił, nie było całkowicie jej winą. Nic nie mogła na to poradzić, że była inteligentna i zainteresowana tematem. Nie wszystkiego przecież mogła nauczyć się z książek, czasem potrzebna jej była pomoc, a po zakończeniu lekcji Snape nigdy nie chciał jej słuchać, więc musiała wykorzytywać sytuacje w czasie zajęć i wtedy zadawać mu pytania.

- Panno Granger, powiem to tylko raz i tak wyraźnie, żebyś to zrozumiała. NIGDY NIE ZGODZĘ SIĘ NA TO, ŻEBYŚ ZOSTAŁA MOJĄ ASYSTENTKĄ! Nawet, gdyby wstawił się za tobą dyrektor Dumbledore, nie zgodzę się! Prędzej ubiorę się na różowo i zatańczę makarenę niż się na to zgodzę! - wykrzyczał profesor. - Zrozumiałaś!

- Tak, - odpowiedziała zduszonym głosem Hermiona, która z całych sił usiłowała powstrzymać się od łez.

- Możesz wyjść. Szlaban jutro o tej samej porze.

Hermiona odwróciła się na pięcie i szybkim krokiem uciekła z klasy. Gdy tylko znalazła się za zamkniętymi drzwiami, usiadła przy ścianie i rozpłakała się.