SŁODKA ZEMSTA

Rozdz.4   "Decyzja Snape'a" 

Hermiona ruszyła w kierunku lochów dziesięć minut przed dwudziestą. Nie chciała się przecież spóźnić i dać Snapowi jeszcze jeden powód więcej, aby ją ukarać i poniżyć. Idąc tak, zastanawiała się, czy przez ten jeden wyskok straciła wszelkie szanse na zostanie asystentką Mistrza Eliksirów. Odkąd pod koniec szóstego roku dowiedziała się, że jest możliwe odbycie praktyki z wybranym nauczycielem, jeżeli się spełni określone wymagania i otrzyma jego zgodę, nie mogła o tym zapomnieć.

W czasie wakacji, oprócz oczywiście wycieczki z rodzicami do Paryża i kilku spotkań Zakonu Feniksa w dawnym domu Blacków, miała dużo czasu, żeby przemyśleć dokładnie, który przdmiot najbardziej ją interesował i ustalić plan działania umożliwiący jej zobycie posady asystentki wybranego profesora.

Rozważała głównie dwa przedmioty: numerologię i eliksiry. Była pewna, że gdyby chciała, bez trudu mogłaby przekonać profesor Vektor do przyjęcia jej na praktykę. Jednakże im dłużej o tym myślała, stawała się coraz pewniejsza, że przedmiotem, w którym chciałaby mieć praktykę były eliksiry.

Stanowiłyby one dla niej wyzwanie i to nie tylko z tego względu, iż uczył ich Snape. Chociaż fakt, że to on był Mistrzem Eliksirów, też miał swój udział w tym jaką decyzję miała podjąć. Mimo, że Snape nie był powszechnie doceniany, był on najlepszym Mistrzem Eliksirów w Europie. Znał się doskonale na swojej pracy, a jego doświadczenie w Czarnej Magii przydawało się niezaprzczalnie, gdy trzeba było postawić szybko diagnozę przy nietypowych zatruciach. Był niezastąpiony, jeżeli chodziło o warzenie antidotów. Prawdopodobnie jednak teraz, gdy stał się bohaterem wojennym, jego sława i renoma wśród innych Mistrzów Eliksirów będzie wzrastać. Na pewno będzie chciał się teraz również zająć eksperymentalnymi eliksirami, a żeby mieć na to czas będzie pilnie potrzebował asystentki, która pomogłaby mu w całej papierkowej robocie związanej z nauczaniem, a także uzupełnianiem i układaniem składników dla uczniów w szkolnych magazynach.

Jeszcze do niedawna jedynym problemem Hermiony było przekonanie profesora Snape'a, że była idealną kandydatką na asystentkę. Miała no to nawet duże szanse, chociaż była Gryfonką i przyjaciółką Harrego. Miała za sobą jednak doskonałe stopnie i obszerną znajomość składników, a także dużą wiedzę o przeróżnych wywarach i eliksirach. Uwielbiała przecież czytać i dużo wiedzieć o wszstkich przedmiotach nauczanych w Hogwarcie, nie tylko o eliksirach. Teraz jednak po tej wpadce z włamanim do jego gabinetu, jej szanse gwałtownie zmalały.

Hermiona nadal nie mogła uwierzyć, że dała się namówić przyjaciołom na tą niemądrą eskapadę. Jak mogła dać im się tak łatwo podejść? Po prostu poznali ją zbyt dobrze w ciągu tych kilki lat spędzonych razem w szkole i znali jej słabości. Wiedzieli, że w kontaktach z rówieśnikami nie czuła się zbyt pewnie. Często nie interesowały ją w najmniejszym stopniu tematy, na które rozmawiali, a oni nie mieli najmniejszej ochoty rozmawiać o nowościach w transfiguracji, czy nowo odkrytym równaniu w numerologii. W rezultacie często uważano ją za nudną i sztywną, chociaż w rzczywistości wcale taka nie była. Po prostu nie interesowała się tym, czym jej koledzy. Dlatego też dosyć często czuła się wyobcowana i mimo tej różnicy w zainteresowaniach, chciała ściślej należeć do grupy. Chłopcy o tym wiedzieli i wykorzystali to przeciwko niej. Poza tym wiedzieli, że gdy ją ładnie poproszą, uśmiechną się czarująco, Hermiona niczego im nie odmówi.

Dziewczynie zostało już tylko mieć nadzieję, że jeżeli nie uda jej się przekonać Snape'a, to złoży wizytę Dumbledorowi, a ten jej pomoże. Jednak dyrektor miał być ostatnią deską ratunku. Jak prawdziwa Gryfonka, chciała najpierw osobiście stawić czoła Snape'owi i spróbować go namówić na przyjęcie jej do pomocy. Oczywiście bała się go, ale postanowiła się nie poddawać strachowi. Musiała tylko uważać, żeby nie stracić zimnej krwi, gdy będzie ją obrażał. Jeżeli wytrzyma przez cały szlaban i nie sprowokuje Snape'a, miała szanse na osiągnięcie swojego celu.

Nie marnując więcej czasu na rozmyślania, Hermiona zapukała do drzwi gabinetu profesora Snape'a. W odpowiedzi uzsłyszała zimny i nieprzyjazny głos Mistrza Eliksirów wydający krótkie polecenie:

- Wejść!

Gdy tylko weszła do środka , Snape nie marnował czasu. Wstał od biurka. Zaczął podchodzić do dziewczyny wolnym krokiem, nie spuszczając z niej oczu.

- Ach, więc zjawiłaś się panno Granger, niestety jest po czasie. Spóźniłaś się, - oświadczył lodowatym głosem. - Zasłużyłaś tym sobie na kolejny szlaban.

- Ale... - wyjąkała Hermiona sprawdzając czas na swoim zegarku... - Jest dokładnie ósma.

- Dziesięć punktów z Gryffindoru, za podważanie zdania profesora. Dla twojej informacji, przyszłaś dokładnie dwadzieścia sekund po ósmej, a więc się spóźniłaś, - oświadczył uśmiechając się złośliwie.

- Ale... -zaczęła Hermiona, jednak Snape nie pozwolił jej dokończyć.

- Nadal masz coś do powiedzenia, panno Granger. Nie wahaj się, chętnie zabiorę jeszcze więcej punktów.

- Nie, proszę pana. Nie mam nic do powiedzenia, - odpowiedziała dziewczyna zgrzytając zębami.

- Niemożliwe, - żachnął się w udawanym zdziwieniu Snape - klasowa mądrala nie ma nic do powiedzenia. Chyba zaznaczę ten dzień w kalendarzu.

Kiedy jednak Hermiona nie zareagowała w widoczny sposób na jego komentarz, przeszedł do listy zadań, które miała wykonać w czasie szlabanu.

- Najpierw wyszorujesz wszystkie kotły bez użycia magii, a następnie zajmiesz się ławkami i podłogą. Jak zostanie jeszcze czas... w co bardzo wątpię, to dam ci jeszcze inne zadanie. - Po chwili namysłu dodał: - Jeżeli zauważę, że celowo spowalniasz pracę, dostaniesz jeszcze kolejny tydzień szlabanów. Zrozumiałaś.

- Tak, panie profesorze.

- Dobrze, zabieraj się do szorowania i nie marnuj więcej czasu.

Stosując się niezwłocznie do instrukcji profesora, Hermiona wzięła środki czyszczące stojące przy wejściu do klasy i przeniosła je obok kociołków, które czekały na szorowanie. Było ich czterenaście, a jeden brudniejszy od drugiego. Stały równo poustawiane w rzędzie. Dziewczyna zacząła czyścić je od prawej strony. Na początku praca szła jej bardzo szybko, ale gdy zajęła się piątym kotłem, siły zaczęły pomału ją opuszczać i musiała trochę zwolnić.

Aby nie myśleć o bólu rąk, Hermiona postanowiła poobserwować Snape'a. Siedząc za biurkiem i sprawdzając klasówki nie wyglądał już tak imponująco jak wtedy, gdy stał i próbował zastraszać uczniów. Wyglądał jak każdy inny nauczyciel przy pracy, nielicząc jego dużego, haczykowatego nosa. Na kimś innym taki nos wyglądałby śmiesznie, ale Snape'owi pasował. Nadawał jego twarzy surowy i niebezpieczny wygląd.

Było widać, że ma dużo zaległości. Na jego biurku piętrzyły się stosy papierów. Widząc taki nawał pracy, Hermiona pomyślała, iż miała rację chcąc zostac jego asystentką. Profesorowi Snape'owi naprawdę przydałaby się pomoc w sprawdzaniu zadań domowych, klasówek czy oraganizowaniu składników. Miałby wtedy więcej czasu dla siebie, mógłby się zająć czymś, co lubił i nie byłby może taki złośliwy i niesprawiedliwy. Jednakże, aby to było możliwe, najpierw musiała go spytać czy przyjmie ją na asystentkę, a to nie było już takie proste.

- Panno Granger, wiem, że jestem fascynującym mężczyzną, ale masz pracę do wykonania. Na przyjemności będziesz miała czas później, chyba że oczywiście znowu będziesz miała ochotę dodać swoje trzy grosze, - odezwał się nagle aksamitnym, ale pełnym szyderstwa głosem Snape.

-Hmmm... - Hermiona nie bardzo zdawała sobie sprawę, co Snape do niej powiedział.

- Ach, cóż za pełna inteligencji odpowiedź, - dodał nie przestając się uśmiechać złośliwie. - Panno Granger! Patrz się na mnie, kiedy do ciebie mówię! Przez swoje lenistwo zasłużyłaś sobie na tydzień szlabanów. Wracaj do pracy!

- Przepraszam, panie profesorze, ale ...

- Nie interesują mnie twoje wymówki, Granger! - przerwał dziewczynie. - Masz zadanie do wykonania więc się nim zajmij!

- Tak, panie profesorze, - zgodziła się Hermiona, chociaż wewnątrz zaczynało się w niej gotować.

"Przerośnięty nietoperz! Nie mógł po prostu powiedzieć - wracaj do pracy, tylko zaraz musiał dodawać te swoje ohydne uwagi, że nie wspomnę o szlabanie. Jak ja przeżyję tyle szlabanów!? Ze Snapem!!! Jeżeli jeszcz raz ukarze mnie za coś niesprawiedliwie lub obrazi - pożałuje tego." Myślała mściwie Hermiona.

Czyszczenie pozostałych kotłów, a także mycie ławek i podłogi zajęło jej jeszcze prawie dwie godziny. Kiedy skończyła, była cała obolała, spocona, brudna i włosy sterczały jej we wszystkich kierunkach. Była okropnie zmęczona, ale jednak dumna z siebie, bo przez dwie i pół godziny wytrzymała i nie postawiła się Snape'owi. Została jej jeszcze jedna rzecz do wykonania. Musiała podejść do Snape'a i powiedzieć mu, że skończyła sprzątanie i co było najważniejsze, zadać mu bardzo ważne pytanie.

- Profesorze Snape? - podeszła powoli do nauczyciela. - Skończyłam.

- Hmm... Niezbyt porządnie wykonałaś zadania, - powiedział profesor rozglądając się po klasie - ale czego można się spodziewać po przemądrzałej Gryfonce. Możesz wracać do dormitorium. Przyjdź jutro o tej samej porze, tylko się nie spóźnij... znowu, - dodał po chwili.

- Panie profesorze, chciałam jeszcze.... - rozpoczęła niepewnie Hermiona.

- Granger, nie nadużywaj mojej cierpliwości. Jeżeli chcesz mi coś powiedzieć, to zrób to. Pamiętaj tylko o konsekwencjach, jeżeli mi się to nie spodoba - zagroził Mistrz Eliksirów.

- Zastanawiałam się czy nie potrzebuje pan asystentki do pomocy. Widzę, że ma pan dużo pracy, a gdybym została pana asystentką, mogłabym pana profesora trochę odciążyć - zaproponowała bez dalszej zwłoki dziewczyna.

~*~*~*~
Czwarty rozdział będzie miał tytuł: "Decyzja Snape'a i konsekwencje." Nie wiem ile czasu zajmie mi napisanie go, ale przypuszczam, że powinien się pojawić koło soboty lub niedzieli. Chyba, że oczywiście skończę go wcześniej.

Hermiona stała niezdecydowana i z niezadowoleniem patrzyła się na ubrania leżące równo poukładane na półkach. Zastanawiała się, czy warto się cieplej ubrać. W lochach było raczej chłodno, a nie chciała się niepotrzebnie przeziębić, a potem tracić czas, który mogłaby przeznaczyć na naukę, na wizyty u Pani Pomfrey lub jeszcze gorzej, mogłaby zostać zmuszona do spędzenia kilku dni w skrzydle szpitalnym bez dostępu do biblioteki i liczyć tylko na dobrą wolę przyjaciół, którzy przynosiliby jej coś ciekawego do czytania albo i nie.

~*~*~*~

To był dopiero drugi tydzień jej ostatniego roku w Hogwarcie. Voldemort został pokonany, po tym jak usiłował zaatakować Harrego w dniu jego siedemnastych urodzin. Na szczęście Zakon Feniksa, dzięki informacjom od profesora Snape'a, zorganizował zasadzkę na niego i jego zwolenników.

Walka, która rozegrała się przed domem Dursleyów, na Privet Drive, trwała prawie dwa dni bez przerwy. Nie obyło się bez ofiar. Zginęli między innymi Shackelbot, Tonks, Petunia Dursley, która ku zaskoczeniu wszystkich własnym ciałem zasłoniła Harrego przed pierwszą rzuconą Avada Kedavrą. Zarówno po stronie Śmierciożerców jak i po stronie Zakonu zginęło wiele osób, ci co przeżyli spośród Śmierciożerców, bez procesu trafili do Azkabanu, a po miesiącu pobytu, wszyscy otrzymali pocałunek Dementora. Wśród pojmanych był Lucjusz Malfoy, który rok wcześniej, dzięki pomocy Bellatrix i Narcyzy uciekł z więzienia. Niedługo cieszył się wolnością.

Również Draco zaskoczył wiele osób swoją postawą. Okazało się bowiem, że pomagał Snape'owi w zbieraniu informacji na temat działalności Śmierciożerców. Zajmował się głównie planami swego ojca, podczas gdy profesor koncentrował się na pozostałych aktywnych zwolennikach Voldemorta. Można powiedzieć, że razem tworzyli niedościgły duet szpiegów.

Uroczystości upamiętniające zwycięstwo trwały tygodniami i mimo, że minęł już dwa miesiące od tego pamiętnego dnia, czarodzieje i czarownice nadal świętowali. Wszędzie odbywały się festyny, przyjęcia, czy nawet zwykłe spotkania starych znajomych, które kończyły się następnego dnia rano. Bardzo popularne stały się eliksiry anty-kacowe.

Uczniowie w Hogwarcie, mimo że nie mieli aż tak wielu okazji na zabawę, ponieważ musieli się uczyć, nie tracili dobrego humoru. Oczywiście Dumbledore obiecał, że odbędą się bale na Halloween, Boże Narodzenie,Walentynki i Wielkanoc jako przypomnienie o wielkim zwycięstwie dobra nad złem. Chodziły również plotki na temat tajemniczych uroczystości, które miały odbyć się z okazji Beltane. Miały one mieć miejsce w okolicach Wielkanocy i byłyby przeznaczone jedynie dla osób pełnoletnich. Nie było to nic pewnego, chociaż uczniowie starszych lat mieli wielką nadzieję, iż okażą się one prawdziwe.

~*~*~*~

Początek siódmego roku w Hogwarcie nie był dla Hermiony najszczęśliwszy. A to właśnie niezbyt przyjemne rozpoczęcie szkoły w głównej mierze zostało spowodowane przez jej wspaniałych przyjaciół i ich nalegania, aby Hermiona w końcu się trochę rozluźniła i przestała myśleć jedynie o nauce i książkach. Komentarze Harrego i Rona dotyczące zachowania dziewczyny i delikatne aluzje, co do jej statusu jako jedynej siedmiorocznej Gryfonki bez pary, przyczyniły się do tego, że Hermiona dała im się namówić na pomoc w sporządzeniu eliksiru - Gender Mutare - zmieniającego płeć na kilka godzin, który potrzebny był chłopcom do zrobienia kawału Ślizgonom.

Plan chłopaków miał kilka luk. Po pierwsze brakowało im składników potrzebnych do sporządzenia tego eliksiru, a po drugie musieli jeszcze wymyślić sposób podania go wybranym Ślizgono tak, aby niczego nie podejrzewali. Hermiona miała im w tym pomóc.

Najpierw zajęli się więc zdobyciem potrzebnych składników. Gdy było już blisko kolacji, wzięli ze soba Mapę Huncwotów, wcisnęli się pod Pelerynę Niewidkę, co wbrew pozorom nie było wcale takie proste, gdyż zdążyli sporo urosnąć od czasu, gdy byli jedenastolatkami. Ruszyli w dość szybkim tempie w kierunku lochów i szafy ze składnikami w gabinecie Snape'a. Co pewien czas spoglądali na mapę i upewniali się, że Profesora Snape'a ani Filcha nie było w pobliżu. Uczniowie udający się na posiłek raczej ich nie martwili.

Ron został na straży przy pierwszym zakręcie korytarza, tuż przed wejściem do klasy od eliksirów. Miał ostrzec Harrego i Hermionę, gdyby zbliżało się niebezpieczeństwo w postaaci, któregoś z nauczycieli lub odwrócić uwagę ucznia udającego się w ich kierunku.

Zostawiwszy Rona na świecy, Harry i Hermiona ruszyli w kierunku gabinetu Snape'a. Wspólnymi siłami pokonali zaklęcia chroniące wejście.

Teraz nadeszła pora na wykonanie drugiej części planu - wykradzenie odpowiednich składników. Harry został pod Peleryną Niewidką u wejścia do gabinetu. Miał być drugą linia ostrzegawczą, gdyby nagle ktoś się zjawił.

Hermiona cichutko wemknąła się do środka i pewnym krokiem ruszyła do szafki z rzadkimi składnikami. Na szczęście wiedziała, gdzie ona się znajdowała od czasu, gdy w czsie drugiego roku szkoły wykradła skórę boomslanga do Eliksiru Wielosokowego. Tym razem potrzebowała jedynie szczyptę sproszkowanego rogu dwurożca i odrobinę sproszkowanych kręgosłupów skorpeny. Nie powinna mieć później problemów z ich ukryciem, nie zajmowały dużo miejsca. Najpierw jednak musiała pokonać barierę ochronną. Zajęło jej to więcej czasu niż sądziła, ale w końcu jej się udało. Otworzyła drzwiczki i już sięgała po pojemniczki, gdy nagle usłyszała nerwowe posykiwania Harrego.

- Herms, Snape nadchodzi!!! Ron nie dał ostrzeżenia! Chowaj się!