"Sprawa Honoru"

Księga I

Rozdział I   "Kłótnia"

- Dlaczego ktoś chciałby robić końcowy, honorowy projekt za wszelką cenę? - zapytał Ron patrząc się na Harry'ego znad stosu książek ułożonych na stole.

Na stole w pokoju wspólnym Gryffinndoru Hermiona zgromadziła cały stos podręczników, których używała w Hogwarcie - a także kilka ciężkich tomów wypożyczonych z biblioteki i kilka należących do jej prywatnych zbiorów. Siedziała nad nimi już od czasu zakończenia kolacji. (Kolekcja ta zawierała nawet dzieła zebrane Gilderoy'a Lockheart'a, jak zauważył Ron z zazdrością podczas pierwszego takiego wieczoru. - Daj spokój Ron - powiedziała wtedy Hermiona. - Jak mogłabym nadal uważać tego nadętego idiotę za atrakcyjnego.) Taka sytuacja miała miejsce już od ponad tygodnia bez przerwy.

Patrząc się ciągle na strony podręcznika do wyższego poziomu Transmutacji, który właśnie przeglądała, Hermiona wziąła wdech i odpowiedziała Ronowi jakby recytowała te słowa z pamięci:

- Dlatego Ron, ponieważ pozwoli mi to wykazać się umiejętnościami. Będzie to też dobrze wyglądało na podaniu na uniwersytet. Poza tym, to wyzwanie.

Hermiona popatrzyła prosto na niego i zobaczyła, jak robi miny w kierunku Harrego.

- Ile razy będę musiała to jeszcze tłumaczyć?

Harry postanowił interweniować zanim tych dwoje znowu rozpoczęłoby się kłócić na serio.

- Hermiono, to będzie nasz ostatni rok i nie chcemy, żebyś cały swój wolny czas spędzała w bibliotece. Chcemy się trochę zabawić. Chcemy czasem cię zobaczyć i nie tylko przy stole w czasie kolacji, tak jak było w czasie tego semestru.

To prawda. Hermiona pracowała nad niezależnym projektem razem z profesor Vector, nauczycielką Numerologii, podczas tego semestru - letniego semestru szóstego roku w Hogwarcie. Hermiona była tak bardzo zaangażowana w ten projekt, że ledwie miała czas, żeby robić coś innego poza jedzeniem, spaniem i oczywiście robieniem zadań domowych potrzebnych na pozostałe lekcje.

Hermiona była w swoim żywiole: nie tylko miała naturalne predyspozycje do tego przedmiotu, co w połączeniu z przyjacielskimi stosunkami z profesor Vector, sprawiło, że nauka była bardziej nagrodą niż zadaniem. Chciała także udowodnić Profesor McGonagall, że dokonała on właściwego wyboru pozalając jej na niezależny program nauki podczas szóstego roku. Ten przywilej (- Raczej tortury - mruczał pod nosem Ron.) był głównie zarezerwowany dla uczniów siódmego roku.

"Oczywiście Hermiona zawsze wypadała dobrze, ale radzenie sobie tylko dobrze, nigdy jej nie odpowiadało," mówił sobie Harry. "Zawsze musiała być najlepsza, musiała udowodnić sobie, profesorom i wszystkim wokół, że zasłużyła na miejsce w Hogwarcie. Nawet po tylu latach, Hermiona Granger była niepewna swoich umiejętności."

Nikt pewnie by w to nie uwierzył. Hermiona była bowiem bardzo pewna siebie podczas lekcji, inteligentna, wygadana, sprytna i szybka w dawaniu odpowiedzi - i niezaprzeczalnie lubiła rządzić. Harry to rozumiał, ale nie był zupełnie pewny, czy Ron też zdawał sobie z tego sprawę. Chociaż Ron i Hermiona zaczęli ze sobą chodzić podczas tego roku ("Nareszcie," myślał Harry), Ron nadal widział w Hermionie osobę, która lubiła się przechwalać swoja wiedzą - pannę mądralińską. Osobę, która lubiła szkołę trochę za bardzo, pracowała zbyt ciężko, nawet wtedy, gdy wszystko łatwo jej przychodziło i spędzała zbyt wiele czasu chcąc zaimponować swoim nauczycielom - większość z nich i tak już ją lubiła i często chwaliła.

Harry wiedział, że Ronowi musiało być ciężko pogodzić się z uwagą jaką skupiał na sobie Harry, co roku z powodu niebezpieczeństw, w które ich trójak zawsze się pakowała, i Hermiona zdobywająca pozycje ulubienicy wśród większości profesorów.

Z drugiej strony, Hermiona zdawała sobie sprawę z tego, że podczas tego semestru nie miała czasu dla przyjaciół i przybierając milszy wyraz twarzy, popatrzyła na Harrego sponad góry książek.

- Przepraszam Harry. Wiem, że byłam bardzo zajęta. Ale i tak, ten projekt końcowy nadal będzie dla mnie znaczył wiele w przyszłym roku. Ale... Wiem, że może nie zrozumiesz tego, Ron...- przerwała obracając się w jego kierunku. - Ja po prostu muszę to zrobić. Muszę.

Popatrzyła się z powrotem na swoje notatki, ale tym razem nie wzięła do ręki pióra.

Ron zawstydził się i milczał przez chwilę. Wyciągnął rękę i przesuwając zakurzone, grube tomy ksiąg do Zaklęć złapał rękę Hermiony.

- Oczywiście, że musisz Hermiono. Tylko... wiesz...tęsknimy za tobą, gdy nie ma cię z nami. Brakuje mi ciebie.

Hermiona uśmiechnęła się niepewnie, nie odważając się spojrzeć na Rona. Delikatnie wyjęła ręke z uścisku chłopaka i przybierając swój najlepszy ton klasowy, jak nazywał ten jej sposób mówienia Harry, powiedziała:

- Wiem. Teraz więc lepiej wrócę do pracy. Końcowy termin, aby zadeklarować się jest w następny piątek. Muszę się jeszcze zdecydować jaki przedmiot wybiorę i upewnić się, że wybrany profesor zgodzi się być moim mentorem. Rozmawiałam już z McGonagall, Vector, Flitwick'iem - wszyscy dali mi znakomite sugestie na wybrane przeze mnie tematy. Mam zamiar spotkać się jeszcze z Remusem...

- To Profesor Lupin dla ciebie - zażartował Harry.

Tak się zaprzyjaźnili z Remusem Lupinem, że teraz gdy ponownie został zatrudniony jako nauczyciel do Obrony Przed Czarną Magią, często musieli sobie przypominać by nie zwracać się do niego po imieniu. Ron nazwał go kiedyś "Remusem" w klasie i Gryffindor stracił pięć punktów zanim chłopak zorientował się, co zrobił.

- ...Profesorem Lupinem... - Hermiona popatrzyła się na Harrego - jutro, chociaż nie sądzę, żebym chciała studiować Obronę. Jeszcze muszę się umówić na spotkanie z Profesor Sprout...

- I Profesor Trewlaney - dodał Ron prychająć śmiechem.

-...i Profesorem Snapem - zakończyła Hermiona ignorując Rona.

Ron i Harry popatrzyli się na siebie z zaskoczeniem.

- Snape?! - wykrzyknął Ron zanim Harry miał okazję zareagować. - Masz zamiar robić projekt końcowy ze Snapem? Jesteś stuknięta?!

Hermiona zacisnęła zęby i uniosła brew. Zanim jednak zdążyła coś powiedzieć, Harry przerwał tyradę Rona.

- Myślałem, że rozmawiasz ze wszystkim profesorami tylko z grzeczności albo... hmm...żeby się upewnić, że nie pominęłaś niczego ważnego. Myślałem, że na pewno wybierzesz robienie tego projektu z Vector.

Hermiona zdecydowała się raczej odpowiedzieć Harry'emu niż zniżać się do poziomu Rona, który nadal mruczał pod nosem coś, co brzmiało trochę jak "Snape" i "dureń" i na pewno lepiej było go zignorować akurat w tej chwili.

- Już napisałam raczej zawansowaną pracę pod kierunkiem Profesor Vector. I chociaż mam kilka ciekawych pomysłów na projekt z Numerologii, to uważam, że powinnam pojść w innym kierunku - żeby pokazać, że z innych przedmiotów również jestem dobra. Nie jest rozsądnie specjalizować się w wybranym przedmiocie zbyt wcześnie, a poza tym mam kilka wspaniałych pomysłów na projekty związane z Zaklęciami i Eliksirami. Profesor Flitwick wydawał się bardzo podekscytowany, gdy z nim rozmawiałam. Nie wiem tylko, czy Snape się zgodzi...

- SNAPE?! - Ron nie mógł się dłużej powstrzymać. - Przecież mówimy tu o Snapie! Czemu do diabła chciałabyś pracować przez cały rok ze Snapem nad jakimś głupim, nudnym końcowym projektem?! Czy naprawdę myślisz, że on będzie chciał z tobą pracować? On nas nienawidzi! I wcale...

Hermiona nagle wstała cała czerwona ze złości. Rzuciła Ronowi piorunujące spojrzenie i próbując powstrzymać łzy, pobiegła prosto do swojego pokoju. Ron spojrzał na Harry'ego, gniew zdążył już opuścić jego twarz. Potem odwrócił się, żeby popatrzeć na drzwi, za którymi zniknęła Hermiona. Po chwili cicho usiadł.

- To nie była najmądrzejsza rzecz, jaką mogłeś powiedzieć - zauważył delikatnie Harry.

Ron zrzucił na podłogę podręcznik Hermiony do Zaawansowanych Eliksirów.

- Cholerny Snape - wymamrotał.