Goyle zastanawiał się, jak to się stało możliwe, że dał się zaciągnąć najmłodszej Weasley'ównie do Pokoju Potrzeb bez większych protestów ze swojej strony. Gdy jednak o tym rozmyślał, doszedł do wniosku, że sytuacja, w której się znalazł z dwoma Gryfonkami, nie była najgorsza. Mimo że nie przepadał za nimi, zdawał sobie sprawę, że obydwie należały do grupy tak zwanych ''bohaterów wojennych," czyli osób, które w dużej mierze przyczyniły się do upadku Czarnego Pana.

Ruda wzięła go z zaskoczenia, ale musiał jej przyznać, iż miała temperament godny koloru swoich włosów. To że w sytuację, w której się znalazł była zaangażowana również szkolna kujonka, mogło mu przynieść same korzyści. Oprócz tego, że będzie miał na nie teraz informację, która nadawała się do przyszłego szantażu, to jednak niekoniecznie musiał ją wykorzystywać do tego akurat celu.

Mógł przecież zdobyć ich zaufanie i przyjaźń. Wiadomo było przecież, że gdy przebrnie się przez pierwsze trudności z Gryfonami, stawali się oni bardzo lojalnymi i gotowymi na wszystko przyjaciółmi. A popularni i wpływowi przyjaciele, nawet gdyby byli Gryfonami, raczej by mu się przydali. Poza tym okoliczności i tajemniczy pomysł Ginny, mogły ich związać ze sobą silniej niż zwyczajne szkolne znajomości i przyjaźnie. Musiał po prostu tylko skorzystać z okazji i pokazać się tym dwóm dziewczynom od swojej lepszej strony, pokazać, że potrafi myśleć i tak je wmanewrować, żeby jego obecność była dla nich niezbędna. Teraz konieczne było tylko dowiedzieć się, co zalęgło się w głowie Wesley'ówny.

<<>><<>><<>>

Hermiona czuła się nieswojo. Znała Ginny bardzo dobrze i wiedziała, że gdy wpadała w bojowy nastrój to szykowały się kłopoty i to nie jakieś drobne problemy jak szlabany czy utraty puntktów. Szykowały się problemy na poziomie spotkania oko w oko z Oślizłym Czerwonookim Gadem. To znaczyło, że oprócz wymyślenia sposobu na zdobycie pozycji asystentki Snape'a mimo jego wyraźnych sprzeciwów, musiała się jeszcze zająć ułagodzeniem Ginny.

Nie miała pojęcia, dlaczego jej rudowłosa przyjaciółka oprócz niej pociągnęła za sobą także przerośniętego Ślizgona. To było ryzykiem z jej strony. Uczniom ze Slytherinu nie można było ufać chyba, że miało się na nich jakiś haczyk lub widzieli w danym przedsięwzięciu jakieś korzyści dla siebie. Zastanawiała się, co chciał zyskać Goyle.

Mimo że ciężko jej było myśleć logicznie, gdy była wleczona siłą za niewielką przyjaciółką i starała się uważać, by Ślizgon jej nie zmiażdżył, zaczęła planować jak przekonać Snape'a. Zanim jednak dowleczona została do drzwi wejściowych do Pokoju Potrzeby, doszła do wniosku, że jedynymi możliwościami były: szantaż - był on jednak nieco rozykowny, gdyż Mistrz Eliksirów jako opiekun Slytherinu i były szpieg miał pewnie swoje niezbyt przyjemne i bezpieczne sposoby na radzenie sobie z szantażystami - albo poproszenie o pomoc Dumbledore'a - również w pewnym sensie podejmowała w tej sytuacji ryzyko, gdyż nigdy nie było wiadomo, co nieco szalony, ale genialny Dyrektor mógł wymyślić.

Mogła się nad tym dokładnie zastanowić przed snem. Teraz całą uwagę musiała skupić na Gin i jej tajemniczym planie, a także mieć oko na Goyla.

<<>><<>><<>>

Ginny zaciągnęła Hermionę i Gregorego do Pokoju Wejścia Wyjścia. Kiedy przeszli przez drzwi, oporni uczestncy planu doznali niemalże szoku na jego wygląd. Stanęli jak wryci i patrzyli się prosto przed siebie z wyrazem całkowitego osłupienia na twarzach.

- Co to ma być? - wyszeptał ogłuszony widokiem chłopak.

- Miejsce, w którym omówimy plan działania - odpowiadziała Ginny starając się zabrzmieć pewnie, chociaż po wyrazie jej twarzy było widać, że również była zaskoczona.

Zobaczyli przed sobą białe i niemal przeźroczyste zasłony, które powiewały delikatnie jakby pod wpływem wiatru i zajmowały całą widoczną przestrzeń. Gdy opanowali zaskoczenie i przyjrzeli się trochę uważniej, znaleźli wąska ścieżkę prowadzącą do wnętrza pokoju. Niepewnie ruszyli naprzód i dotarli do niewielkiego i okrągłego pokoiku. W centrum stał niski, również okrągły stolik, a na nim leżały papiery i pióra. Za miejsca siędzące służyły poduszki.

Podeszli do stolika i usiedli.

- Gdyby te zasłony były kolorowe, czułbym się jak w haremie - odezwał się Goyle.

Hermiona i Ginny popatrzyły się na niego oburzone.

- Nie mogłeś wymyślić jakiegoś innego porównania? - zapytała Hermiona z wyrazem niechęci na twarzy. - Nawet nie chcę wiedzieć, co się może kołatać w tej twojej łepetynie.

- Czy faceci zawsze muszą myśleć tylko o jednym? - westchnęła druga dziewczyna.

- Hej! - zaprotestował Goyle - Skąd wiecie, co mogłem mieć na myśli? Chodziło mi o to, że pokój ten wygląda jak z indyjskich opowieści, niekoniecznie chodziło mi o to, kto mieszkał w haremach i co robił.

- Tak, pewnie - odezwały się powątpiewającymi głosami dziewczyny.

- Nie wierzycie mi? - udawał zranionego Gregory. "Że też musiałem się wyrwać z tym komentarzem o haremach. Może mi uwierzą? Taaa, a skrzaty domowe potrafią latać."

- Dobra, dajmy sobie z tym spokój - powiedziała Hermiona. - Gin pochwal się swoim planem.

Zapadła cisza.

- Słuchajcie uważnie, bo nie będę powtarzać - rozpoczęła Ginny. - Mój plan jest raczej prosty, ale będzie wymagał całkowitej dyskrecji z waszej strony. Hermiona oczywiście sporządzi magiczny kontrakt. Nie masz nic przeciwko temu, Herms?

- Raczej nie - potwierdziła. - Od ostatniego razu udało mi się nawet polepszyć swoje umiejętności w pisaniu takich umów. Będę się jednak musiała dokładniej zastanowić nad jego treścią - dodała. - Poza tym jeszcze nie powiedziałaś, co to za pomysł.

Goyle przysłuchiwał się słowom dziewczyn i jak na razie nie miał żadnych uwag.

- Oczywiście, miałam na myśli zemstę - oświadczyła pewnie Ginny.

- Huh... - zareagowali równocześnie Hermiona i Gregory.

- Chyba wiecie, co to jest zemsta. Oko za oko, ząb za ząb. Zemścimy się na wszystkich, którzy nas poniżali, pakowali w kłopoty, ignorowali czy obrażali.

- Ale jak to zrobić, żeby nikt się nie domyślił, że to my? - odezwał się Goyle. - Pomysł nie jest zły, ale będzie się trzeba poważnie zastanowić nad jego wykonaniem. Nie możemy się przecież dać złapać.

- No i kto będzie podejrzewał naszą trójkę - dodała Hermiona. - Jestem niemal pewna, że nikt nie powiąże ze mną i z Gin, ciebie Goyle. Trudniej jednak będzie odsunąć wszelkie podejrzenia ode mnie i od Ginny jako duetu konspiratorek. Wszyscy w Gryffindorze wiedzą, że Ginny ma słabość do robienia kawałów i zniżkę u swoich braci na różne rekwizyty i najnowsze wynalazki - kontynuowała. - Musimy więc zemścic się tak, żeby odsunąć od nas całą winę i podsunąć jakichś innych podejrzanych.

- Może Gryfoni znają wasze sposoby, ale ludzie z innych domów raczej nie powinni mieć o tym pojęcia -wtrącił chłopak.

- Prawda - zgodziła się Ginny. - Nie można jednak zapomnieć, że plotki w Hogwarcie rozchodzą się bardzo szybko i jeżeli Gryfoni zaczną się czegoś domyślać, wkrótce po nich będzie wiedziała o naszej zemście cała szkoła.

- Więc po prostu zachowamy ostrożność i będziemy musieli poćwiczyć swoje zdolności aktorskie - stwierdziła Granger.

- Zróbmy najpierw spis osób na naszą czarną listę - powiedziała Ginny rozkładając przed kolegami kartki. - Kiedy skończymy... zresztą nieważne. Zabierajcie się za pisanie - rozkazała.

- Tak jest - wymamrotali Hermiona i Gregory i zabrali się do pracy.

Po kilku minutach lista była gotowa.

<<>><<>><<>>